osho-mystic-rose

Osho Mystic Rose alleen

 

Elf keer had ik het proces gedaan in het Osho Meditatie Centrum in India: de 'Osho Mystic Rose'. 21 dagen achtereen: de eerste week 3 uur per dag lachen, de tweede week 3 uur per dag huilen en de derde week 3 uur per dag gadeslaan in stilte. Elf keer, voordat ik naar het meditatie centrum 'Osho Miasto', vlakbij Sienna, in Italië, vertrok.
De Mystic Rose had mij al zoveel gebracht: het diepe contact met mezelf, het voelen van mezelf helemaal zonder opsmuk: gewoon puur, zoals ik ben. Het had me heldere ogen gegeven, die direct de natuur, de mensen konden zien; zonder alle lagen van onderdrukte extase (lachen) en onderdrukte tranen (huilen) die mijn ogen voorheen bedekt hadden.

In Osho Miasto was het keihard werken. Zeven uur per dag maakte ik schoon, 6 dagen per week. Eén dag per week was ik vrij. Elke dag schrobde ik vloeren en toiletten, waste de ramen en spiegels, zoog de vloeren, vouwde de was en maakte de bedden op voor de gasten. Samen met de andere Italiaanse werkers, een vrouw uit Mexico en een man uit Ierland.

Ik verlangde weer naar de Osho Mystic Rose. In India was die er ook voor de werkers, heel vroeg, voordat je met je werk begon. Maar in Italië had daar niemand van de werkers zin in.

Toen dacht ik: "waarom doe ik het niet een keer alleen? Dat moet toch mogelijk zijn?" (Ookal raad ik het zeker niet aan om dat de eerste keer, dat je de Mystic Rose doet, te doen).

Het meditatie centrum 'Osho Miasto' is gelegen op een heel hoge heuvel. De weg ernaartoe is heel steil: met de fiets moest ik meestal de laatste kilometers lopen. Het centrum is omgeven door bossen,  20 km verwijderd van Siena. Iets bergafwaarts was een klein hutje, waar net twee matrassen,  naast elkaar,  in pasten. Het hutje was lang geleden gebruikt om de donkerte-meditatie in te doen.
Ik mocht dat hutje gebruiken voor mijn Mystic Rose Meditatie.

Ik maakte het schoon en legde er twee matrassen in.

Toen draaide ik een proef... Om 5 uur 's morgens stond ik op in het donker en verzamelde stenen, om de wilde zwijnen, die agressief konden zijn als ze jongen hadden, op een afstand te houden. Ik hield ze op een afstand door de stenen her en der om me heen te gooien (waarbij ik hen natuurlijk niet wilde raken). Ik vond mijn weg door het donker naar het hutje. Als proef zou ik een half uur gaan lachen, om te zien of het mogelijk was, om het alleen te doen. Ik zette mijn wekkertje op een half uur en toen begon ik. De deur van het hutje liet ik openstaan, zodat ik contact had met de natuur.

De eerste minuten dacht ik: "Modita, dit kan niet. De Mystic Rose moet je doen in een groep". Toen hoorde ik ineens de vogels fluiten. Die luidden fluitend de nieuwe dag in, omdat het eerste vage zonlicht begon te verschijnen.
En toen voelde ik: ik bèn in een groep: samen met de vogels! En ik lachte door... het hele halve uur.

vogels

Voldaan legde ik de weg af, terug naar de top van de heuvel, en wist: Mijn Mystic Rose alleen kan beginnen!

Elke dag daalde ik de heuvel af om 5:00 en stelde mijn wekker in op 3 uur later, zodat ik niet op de klok zou kijken, hoelang ik al aan het lachen was. Al moet ik zeggen, dat ik aan het zonlicht op de bomen kon zien,  hoe de drie uur vorderden. Ik lachte van pure verrukking over het zo lekker liggen op mijn rug op mijn matrasje of buiten het hutje, met mijn benen in de lucht, de bomen en de blauwe lucht boven me, de kwetterende vogels om mij heen. Ik lachte van bevrijding, van gekte, van opluchting, uit vrolijkheid, vanuit uitbundigheid! En om 8:00 besteeg ik de heuvel dan weer om aan mijn schoonmaak werk te beginnen.

Eén keer was ik 's morgens op weg naar mijn hutje, in het donker, de weg kwijt. Ik struinde alle paden af en zag op mijn wekkertje, dat het al 5 uur geworden was. Ik besloot het lachen te starten en lachend vervolgde ik mijn zoektocht. Na een tijdje vond ik de hut.

Op een dag wilde ik mijn wekkertje op de plank in de nog donkere hut zetten, voordat ik met het lachen begon en mijn hand kwam neer op iets harigs... Ik schrok me dood! Het was de eekhoorn die in dat hutje bleek te wonen. Ik vond het griezelig dat hij er niet uit wilde en heb toen drie uur gelachen in de nabijheid van die eekhoorn!

Toen kwam de huilweek. Vier maanden tevoren was mijn vader overleden. Op een hele waardige manier. In een staat van meditatie, dat voelde ik. Ik had zo'n diep respect voor hoe hij was gegaan. Ookal was het vrij plotseling gebeurd. En ik voelde mij dankbaar voor dat ik bij hem was toen hij overleed.
Toen ik begon te huilen in mijn hutje voelde ik pas hoeveel verdriet ik had over zijn overlijden en hoezeer ik hem miste. Ik heb 7 dagen lang 3 uur per dag gehuild om mijn vader. Het was een prachtig huilen. Mijn tranen waren niet alleen om het gemis van zijn fysieke aanwezigheid (dat zeg ik omdat ik hem steeds bij me voelde), maar ook van dankbaarheid naar hem en van diepe ontroering. Het waren prachtige tranen. En ik voelde hoe het mij schoonmaakte, als een rivier die van binnen door me heen stroomde en alles wat daar vastgekoekt zat, mee naar buiten nam.

In de stilteweek die volgde zat ik in mijn hutje met het muskietennet, dat ik bevestigd had voor de opengeslagen deur (Italië heeft zoveel insekten!) en dankbaar nam ik alles waar wat er in mij was: mijn gevoelens en gedachten en de geluiden van buiten, de toemenende warmte naarmate de zon verder opging. En soms was het ineens helemaal stil van binnen.
Na het lachen en het huilen was het zo gemakkelijk om alleen maar te zitten. In stilte...

Wat ben ik dankbaar voor deze prachtige ervaring. En: ook trots op mezelf dat ik het aandurfde om in mijn eentje dit intense proces te doen!