Accepteren

Het is een stille zondagmiddag. Stil op straat. Weinig drukte in de supermarkt. Zo heerlijk, was het maar altijd zo rustig.

Als ik thuiskom open ik tevreden mijn balkondeur en begin mijn boodschappen uit te pakken.

Drrrrrrrrrrrrr... Drrrrrrrrrrrrr....           Drrrrrrrrrrrr....

geluid-en-meditatie

Een electrisch apparaat snerpt als een vuurpijl door mijn huis en doorboort mijn trommelvlies. En alles in mij slaat op tilt.
Van alle kanten trillen de elektrische apparaten dagelijks om me heen. Alles lijkt op stroom te moeten gaan. Heggenscharen, veegmachines die de straat schoonmaken, hogedrukspuiten die de muren schoonspuiten, boormachines, zaagmachines enzovoorts. Als ik zelf een apparaat gebruik is dat 'maar voor eventjes'. Maar als anderen dat doen lijkt het eindeloos te duren.

Vliegensvlug gaan de mogelijkheden door mijn hoofd. Ik zou op kunnen sporen wie de persoon is die het onzalige idee in zijn hoofd kreeg om op mijn rustige zondagmiddag weer zo'n apparaat te laten loeien. Ik zou een aanklacht in het buurtkrantje kunnen zetten. Ik zou ergens anders heen kunnen gaan om het geluid niet meer te hoeven horen... en dan:

Ineens komt het besef dat mijn interne gevecht zo zinloos is. Het was altijd al zo dat op dit tijdstip van de dag dit apparaat te horen zou zijn. Alleen wist ik het nog niet. Dit apparaat behoorde tot het plan van het bestaan voor deze dag. Misschien klinkt dit heel zweverig en is het niet 'waar'. Maar het is een geweldige gedachte! Het is een gedachte, die mij doet accepteren. En ik kom onmiddellijk tot rust. Het apparaat wordt door mij omarmd, erkend, als erbij horend.

Ik zie mijn opstandige mind, die tegen de stroom in wil gaan. Die de arrogantie heeft om te kunnen denken dat het zo had moeten zijn als hij bedacht had. Ik zie dat ik tegen het bestaan in ga als ik vind, dat iets anders had moeten zijn, dan het is. En dat het per definitie niet kan, dat iets anders zou zijn als het is.

Ik bedenk dat als ik in het vliegtuig naar India ga, ik nooit klaag over het geluid van de motoren. Ik val er rustig bij in slaap. Ik zou eerder ongerust worden als dat geluid niet meer te horen zou zijn.

Wat een vrijheid, als ik kan zijn met wat is... Ik bedank nog net niet de persoon die dat drilapparaat bediende. Hoewel hij het wel verdient. Maar ik krijg ook een prijs!