Bewustwording

 

Alles loopt gesmeerd... Vol vuur werk ik aan mijn bedrijf. En met een aantal vragen in mijn hoofd loop ik vanaf station Best naar mijn belasting adviseur Arno. Ik wil Arno drie vragen stellen. De derde vraag springt omhoog in mijn hoofd en op hetzelfde moment zwikt mijn voet om. Een pijnscheut doorzeeft mijn been en iets langzamer maar met nog steeds stevig de pas erin bereik ik Arno.

Met mijn voet omhoog op een stoel stel ik mijn vragen en masseer ondertussen verwoed mijn enkel, die zienderogen opzwelt.

bewustzijn

Na een uur hervat ik de terugtocht naar het station. Nu  is het bijna onmogelijk om mijn voet nog af te wikkelen. Voetje voor voetje loop ik terug met de zware rugzak met mijn computer op mijn rug.

Dan verandert alles... Ik voel de warmte van de zon op mijn lichaam. Langzaam loop ik onder een boom door en hoor het ruisen van de bladeren in de wind. Naast mij in de berm wuift het gras met daartussen prachtige wilde bloemen in alle kleuren. De vogels zingen in allerlei toonaarden boven mijn hoofd in de takken van de boom. 

Er is bijna geen tijd meer. Het maakt niet meer uit of ik de trein haal of niet. Ik heb zowiezo geen afspraak meer, dus hoef die trein niet eens te halen. Maar voorheen zou ik er toch behoorlijke de pas in hebben gezet.

Een man komt mij tegemoet. Ik voel hoe verlegen ik ben wanneer ik hem voetje voor voetje nader. Hoe moet ik kijken als ik hem zo langzaam tegemoet treed? Wat zal hij van mij denken? Ik wist niet dat ik zo verlegen was.

Het is zo grappig ineens, dat de hele wereld verandert met een zo veranderd tempo. En het is ineens helemaal niet meer moeilijk om mij bewust te zijn van het moment; Ik moet alle hobbels vermijden, vlakke oppervlakken zoeken om mijn voet op te plaatsen. Heel bewust moet ik mijn voet neerzetten op de treeplank van de trein en goed voelen hoe ik uit kan stappen. Vele ogen zijn op mij gericht, dus ik ben mij veel meer bewust van alle ontmoetingen.

Dit zet zich thuis voort... Iemand komt bij mij voor een gezichtsmassage. Op handen en knieen maak ik de tafel klaar, omdat ik nu echt niet meer op mijn voet kan steunen. En ik moet erom lachen... Elk moment is nieuw.

Ik ben dankbaar voor mijn voet, die mij helpt bewust te zijn van alle prachtige momenten... en van mijn onnodige haast...

Twee dagen later laat de deksel van de fluitketel los terwijl ik thee inschenk... kokend water over mijn pink en ringvinger... en dan volgt er een nieuwe procedure van bewustzijn, nu omdat ik mijn pijnlijke vingers moet sparen... Ik krijg er de smaak van te pakken ! Nu wordt alles een uitdaging, in plaats van een pijnlijke beperking !

Ik zeg nog net niet: op naar het volgende !

maincomeditatiennt