Niets Doen

Het één na het ander heb ik gedaan. Dingen die ik leuk vond. Efficient plande ik ze na elkaar. Nog even iets kopen bij Blokker...
De mensen gonzen om mij heen. Vrijdag namiddag, vooravond van pasen.

Het lijkt wel of ik volgepropt zit met lappen, tekst, kranten... Alsof er geen ruimte meer in mij zit. Een soort wagenziek gevoel.
Ik bedenk dat ik iets anders moet gaan doen.
Snel flitsen de mogelijkheden door me heen. Naar de film? Uit eten? Iets leuks kopen voor mezelf? Met iemand afspreken?

Niets resoneert...

Dan denk ik plotseling aan Osho's suggestie: 'doe een half uur niets op een dag, behalve als je het druk hebt: dan een uur'.

Yes, dat is het...

Niet dat ik meteen laaiend enthousiast ben. De doe-machine ratelt nog voort in mij. En toch: dit niets-doen moet een soort detox zijn...

ontspanning

Ik ga de twee roltrappen op naar het La Place terras, buiten maar overdekt, naast de Bijenkorf. Het enige dat ik mij voorneem te 'doen' is een koffie verkeerd drinken. Stevig ingepakt tegen de kou en met mijn kop koffie vestig ik mij vastberaden aan een tafeltje.
Het is kwart voor 6. Tot kwart voor 7 zal ik dus daar zitten niets-doen. Whatever happens...

Dat geeft een fijn gekaderd gevoel.
Er zit nog 1 mevrouw. Ik vraag me af hoe zij het daar heeft aan haar tafeltje. Van binnen ontspinnen zich meteen vele programma's: ik kan mijn adem gaan volgen, mijn gedachten waar gaan nemen, mensen observeren die aan het shoppen zijn beneden (dan moet ik wel dichter bij de balustrade gaan zitten). Maar dan realiseer ik me, dat ook dat 'doen' is. Hoe verslaafd ben ik aan doen. En hoe griezelig is het, om helemaal niets te doen.

De geluiden klinken gezellig. Ik hoor honderden stemmen. Stemmen die met elkaar in contact zijn. De kinderstemmen klinken als een klaterende waterval. Die stemmen hebben veel kleur. De Mac Donalds vlaggen wapperen in de wind. De lucht is bewolkt. Grijs met donkerblauw ertussen. Vele grijze gebouwen. Alles IS gewoon. Vogels die vliegen of neerstrijken op een hoge paal of gevel. Op de bijenkorf dakrand ontwaar ik twee nepduiven en 1 echte. Grappig... Mijn lichaam wordt zo zwaar. Bijna val ik in slaap. Ik heb daar een oordeel op. Hier gaan zitten slapen? Ik zou bewust moeten zijn. Dan laat ik ook dat vallen. Blijkbaar ben ik moe.

Heerlijk loom zit ik daar. Nu eens met mijn ogen dicht, dan weer rustig om mij heen kijkend. Het gejaagde gevoel is grotendeels weg. Maar als ik niet oplet, komt er af en toe uit het niets een impuls opzetten: 'even naar de balustrade lopen om de mensen te zien...'... nee, ik blijf zitten. 'even opstaan om te zien welke winkels al gesloten zijn'... nee, blijf trouw zitten op mijn stoel. 'nu is het genoeg, ik ga'... nee, er is nog een kwartier te gaan. Dan wordt het weer even tijdloos...

Het is fijn om dat uur zo duidelijk afgebakend te hebben. Het is ook mijn uitdaging. Ik wil het voelen, mijn verslaving aan 'doen'. Ik wil voelen wat zo bedreigend is aan niets-doen. Anders ben ik mijn leven lang gedoemd een slaaf van mijn eigen doen te zijn.

Het is kwart voor zeven. Ik sta op. La Place gaat bijna sluiten. Via een zij ingang moet ik naar buiten omdat de hoofdingang al gesloten is. Heel rustig daal ik af via de twee roltrappen. Ik kijk hier en daar eens goed rond en zie dingen die ik nooit gezien heb. Omdat ik plotseling heel veel tijd heb. Omdat door dat ene uur alles een soort van tijdloos is geworden...

De hele hurry is uit mijn systeem. Ik voel me vermoeider dan voor dit uur, maar ik voel dat dit mijn echte lichaamsgevoel is, waar ik met al mijn voortrazen aan voorbij was gegaan.

Mijn hele avond heeft een andere kwaliteit... nieuw !

nntent