Liefdevolle Aandacht

Na zoveel weken uitstellen begin ik eindelijk aan het schoonmaken van mijn slaapkamertje. Omdat ik niet veel opslagruimte heb, bevinden zich veel van mijn spullen onder mijn bed. Eén voor één haal ik ze eronder vandaan en neem ze af met een nat doekje.

bewustzijn


Dan neem ik de stofzuiger om de koninklijke dieprode vloerbedekking te zuigen. Het is al best laat in de avond en ongeduldig geef ik een ruk aan de stofzuigerslang. De stofzuiger wil niet volgen naar het smalle pad naast mijn bed. Diep van binnen geef ik de schuld aan de stofzuiger en mijn ongeduld groeit. Maar om de hoek van mijn mind is ineens glashelder het besef, dat die stofzuiger niet anders kàn. Omdat de hoek, waarin hij zich bevindt, het onmogelijk voor hem maakt de bocht naar het smalle pad te nemen.

Ik zie hoe hulpeloos het ding is. En hoezeer afhankelijk van mijn bewegingen. Hoe bereidwillig hij is. En dat hij, zonder een ruime bocht te kunnen nemen, echt niet anders kan. Hoe vaak heb ik het ding al wel niet toegetakeld. Dan lag hij ineens op zijn kop, als een tor die op sterven ligt, met zijn wieltjes naar boven in de huiskamer, omdat ik hem meetrok, of hij dat nu op zijn wielen kon halen of niet. Of hij stond recht overeind, omdat ik ineens van koers veranderde, en viel daarna om in de door mij gekozen richting.

Ik herinner me dat Osho sprak over een Zen meester, die tegen zijn discipel zei: "als je de deur hard dichtslaat, ga terug en verontschuldig je tegenover de deur."
Dat vind ik zo mooi.

Ik zie hoe ik in mijn vaart niet alleen aan de stofzuiger, maar ook aan mezelf voorbij loop. Ik zet een stapje terug naar de hoek van mijn bed, geef een vriendelijke wijdse zwenk aan de stofzuigerslang en zeg: "sorry" tegen het rode trouwe ding. Ik weet hoeveel mensen, die zich 'nuchter' noemen, mij voor gek zouden verklaren. Maar in mij ontstaat door dit "sorry" een zo andere kwaliteit. Een vriendelijkheid. Een zachtheid. Een respectvolle houding. En een bewustzijn, dat wat er ook met mijn dingen gebeurt, ik er in de meeste gevallen verantwoordelijk voor ben. Ook verandert de kwaliteit van de stofzuiger voor mij. Hij wordt bezield. Hij is niet langer een ding, maar iets wat 'leeft'. En er ontstaat iets tussen ons. Een verbinding. We hebben elkaar nodig.

Dit is zo'n mooi gevoel. Hierdoor wordt alles om mij heen meer bezield. Ook de zogenaamde levenloze dingen. Mij hele huisje leeft, mijn balkon ook. Alle spulletjes, de knuffelbeesten op mijn bank. En of zij leven of niet hangt af van mijn houding.

De volgende ochtend wil ik na een oefening mijn been uitschudden en ik stoot hard tegen mijn nieuwe rode fauteuil naast mij aan. Mijn eerste impuls is om kwaad te worden op die fauteuil. Maar ìk ben het die hem niet heeft gezien. Die stoel krijgt zomaar een trap van mij...
Ik moet me ergens overheenzetten, over mijn trots ja, maar geef mijn nieuwe rode fauteuil een verontschuldigende aai. De stoel krijgt zijn waardige plaats in mijn kamer terug. En ik ben een stukje nederiger ben geworden.

Dankbaar ga ik koffie zetten en doe mijn best om geen excuus te hoeven aanbieden aan een kopje, dat te hard wordt neergezet op het aanrecht...

maincmeditatieonnt