main

Creativiteit van het Innerlijk Kind

Zoals elke dag ben ik op mijn favoriete werkplek: Cafe 'de Verlichting' in Bibliotheek 'de Witte Dame' in Eindhoven. Het is zaterdag ochtend en nog rustig. Het licht schijnt binnen door de grote ramen en ik sta te wachten op mijn gebruikelijke café latte...

born-again

In de hoek met de kinderboeken springt een jongetje van drie jaar een gat in de lucht met zijn armen wijd. Zijn gezicht straalt en al springend kijkt hij naar zijn kleine broertje en roept: "op z'n knieën, mama kijk! op z'n knieën!" Zijn kleine broertje kijkt verrukt omhoog, trots dat zijn eerste kruip-passen door zijn grote broer zo bewonderd worden. Ook hìj straalt nu en zijn oogjes glimmen. Zijn grote broer springt en danst door de bibliotheek. In de wolken... En ik zie  door zijn ogen hoe breed de gangen zijn tussen de boekenrekken, hoe glanzend en uitnodigend de vloer, hoe prachtig het binnenvallende licht... Reden genoeg om je hele lijf in de dans te gooien en het leven te vieren! Het hele leven één groot speel paradijs...

En ik weet uit eigen ervaring dat het voor mij ook mogelijk is. Omdat ik het in oktober nog ervaren heb, in de Osho Born Again week: gespeeld, gerend, geschreeuwd, lekker gelegen als ik moe was, verrukt als ik weer een nieuw plan had, ondeugend als ik iets bedacht waarmee ik iemand anders uitdaagde... Ik voel me verbonden met deze jongetjes, omdat het kind in mij met hen meespeelt en ik verheug me op 30 april, wanneer ik in zo'n korte tijdsspanne weer een week lang de Born Again kan doen.

Ik haal een avond uit de born again oktober week op uit mijn herinnering...

De bel gaat en het hele speelveld ligt voor ons open... Ik ren rond omdat ik zoveel energie heb... De kartonnen dozen en lappen, die we kunnen gebruiken, liggen aantrekkelijk om mij heen... Mijn rennen gaat over in  schuiven op mijn sokken... heerlijk om die snelheid te maken op de gladde houten vloer !... het lijkt op het gevoel van glijden met mijn laarzen op de spiegelgladde banen die we vroeger maakten op het ijs, door steeds weer op het zelfde stuk te glijden...

Ik schuif tegen een stuk karton aan. Een stuk dat de avond daarvoor een ronde vorm heeft gekregen, omdat iemand dat zo gescheurd heeft. En dan ontstaat er plotseling een idee! Een briljant idee! Ik weet dat iemand van de andere born again 'kinderen' heel graag een prachtige ballet-jurk zou hebben... Daar is ze zelfs naar op zoek geweest in de stad. Ik ga die voor haar maken, uit karton ! Niemand weet nog van mijn plan. De andere born again kinderen zijn bezig met hùn ding. Ik gil van plezier over mijn goede idee! En voel dat ik dat als kind ook had. Dat ik zo'n enorme energiegolf voelde waar ik wel om zou willen schreeuwen, als ik een goed plan had bedacht. En nu kan ik dat gewoon doen ! Schreeuwen ! Niemand vindt het gek !

IJverig scheur en werk ik aan mijn kartonnen ballet-jurk. Ik weet precies hoe hij eruit moet zien, omdat ik als vierjarig kind opgetreden heb met een elfen-balletjurk. In het midden scheur ik een gat. Ik kan haast niet wachten tot hij klaar is. En dan ren ik op haar af! Verrukt laat ik hem zien en ik zie hoe blij zij is. Na enig wringen heeft zij de jurk aan en danst ermee in het rond. Ik spring om haar heen! En geniet met volle teugen!

Dan ontwaar ik iemand in een doos met raampjes... Ik probeer contact te zoeken, maar dit 'kind' is aan het huilen en maakt een afwerend gebaar. Ze heeft een dekentje beschermend om zich heen. Ik voel dat zij alleen wil zijn en wend me af... Een beetje teleurgesteld omdat ik zo graag met haar wilde spelen, maar ik snap het wel...

Dan weet ik het even niet meer. Liggend op een matrasje houd ik een lapje stof omhoog, waar een draadje uit hangt. Dan zie ik dat het draadje langzaam beweegt op de golf van lucht van mijn ademhaling. Wat mooi! Het draadje glinstert in het licht van de lampen. En het beweegt zo sierlijk. Zachtjes beweeg ik het lapje heen en weer en het draadje beweegt in sierlijke golfjes mee. Heel lang ga ik hiermee door. Heerlijk dat niemand zegt dat ik iets moet gaan doen. Om hier zo maar te mogen liggen vol verwondering voor iets dat ik nog nooit zo heb gezien.

Dan gaat de bel. Iedereen haalt een stoel of kussen om een uur lang op te kunnen zitten, om heel rustig met de aandacht naar binnen te gaan en waar te nemen wat er van binnen allemaal gebeurt. Eerst heb ik er helemaal geen zin in. Een uur, dat lijkt zo lang. Maar na de aanvankelijke onrust die ik voel, kom ik in een soort tijdsloosheid. Een heerlijke loomheid maakt zich van mij meester. Een zacht gevoel. Alle anderen zitten om me heen. De één op een stoel, de ander op een kussen, weer een ander geleund tegen een matrasje tegen de muur. De meesten hebben iets warms aangetrokken. Het is fijn om daar samen te zijn. Fijn dat we allemaal dat uur hebben uitgetrokken om bij onszelf te zijn. Samen voelt het gemakkelijker. Soms is er een hele stroom van gedachten, dan weer een soort roes en dan is er weer een helder bewustzijn.

Als na dat uur de drie bellen klinken, gaan we ieder op ons eigen tempo naar de gezellige thee ruimte in deze prachtige buikdans studio, die helemaal arabisch is ingericht met fleurige lappen, tamboerijnen, rieten stoelen, buikdans jurken langs de kant met vele belletjes eraan, een gezellig kleed over de tafel en op die tafel: heerlijke zoetigheden en geurige thee. Het is een zo grappige, warme en leuke verbinding die we hebben, volwassen-kinderen onder elkaar !

In de bibliotheek trek ik de warme wollen broek, die ik over mijn legging had aangetrokken tegen de kou op de fiets, uit. Omdat het warm genoeg is hier. Ik ben verbaasd over sommige verbaasde blikken. En tegelijk voel ik: gelukkig hoef ik niet naar een nauw toilet te gaan om allerlei capriolen uit te halen om daar die broek uit te trekken. Dat heb ik meegenomen uit de born again: ik volg mijn gevoel, zonder me veel aan te trekken van wat iemand anders daarvan vindt. Heerlijk!

--> Born Again Pagina

meditatie

conntent