Emoties Voelen

meditatie

Ik heb een heel pijnlijk conflict gehad met mijn allerbeste vriend en als ik in het nog schemerdonker 's ochtends vroeg op mijn balkon zit, kolkt de onrust door me heen. Mijn hoofd probeert het van mijn kant te zien, dan van zijn kant, maar het helpt niet. Wanneer ik mijn havermout half op heb, neem ik mijn tarot kaarten en trek kaarten over de situatie. Het zijn treffende kaarten, maar als ik opsta, kan ik niet zeggen dat het ook maar iets aan mijn onrust veranderd heeft.

Door de stille straten van Eindhoven op zondagochtend fiets ik naar de buikdans studio, waar ik de Osho Dynamische Meditatie begeleid. Er komen twee nieuwe mensen en ik leg de meditatie uitgebreid uit. Ik doe zelf mee, al houd ik mijn ogen open om te zorgen, dat mensen zich met hun gesloten ogen niet ergens aan bezeren.

Met het diepe, snelle. chaotische ademen, waar we mee beginnen, voel ik al hoe het leven en de energie mijn lichaam instromen. Wat een kracht zit er in mijn lijf. Ik ben het conflict even helemaal vergeten en adem er lustig op los. Ondertussen een paar aanwijzingen roepend naar de mensen, die de meditatie voor het eerst doen.

Dan komt de ontladings-fase. Ik ben in het begin nog bezig met hoe de nieuwe mensen het doen. Dan realiseer ik me, dat ik dat nooit zal kunnen weten. Dus terug naar mezelf. Ik schreeuw en sla boos op de grond.
En dan ineens, als ik gehurkt zit, komt er van heel diep van binnen een veel zachter schreeuwen, dat aanzwelt tot sterker. Het komt voort uit een hele diepe pijn. Een pijn die zuiver is en vloeibaar en van heel diep van binnen naar boven welt. Er is eigenlijk maar één woord voor, en dat is 'echt'. Ik schreeuw de pijn eruit zoals hij is, zonder dat ik iets wil veranderen aan de situatie, aan mijn vriend of aan mezelf. Het is een heel bescheiden, nederig gevoel. Een overgave aan wat is. Een erkenning van de pijn, zonder dat er iets hoeft te veranderen. Die pijn heeft een schoonheid.

Het "hu-hu-hu"-roepen bij het springen in de derde fase van de dynamische meditatie heeft nu een moeiteloosheid en natuurlijke kracht. En de stilte van de vierde fase, die daarop volgt, is prachtig. Er hoeft niets. Er is alleen het zìjn. En in de vijfde fase dans ik dankbaar mezelf.

Met een kop thee deel ik samen met de andere deelnemers de vreugde van het frisse gevoel, dat ontstaan is door de meditatie. Alle rusteloosheid is weg. Mijn hoofd piekert niet meer over het conflict. En dankbaar fiets ik door de lentezon naar huis.
 



meditatie