Meditatie van de Maand

* * *

  Meditatie van de maand Oktober:

roer

Over Zelf Verantwoordelijk Zijn

Maar besef goed dat er een tussenfase komt, een pauze, wanneer het ego uiteengevallen is en je niet meer weet wie je bent of waar je heen gaat, wanneer alle grenzen vervagen. Dan ben je alleen maar verward en chaotisch. Uit angst voor die verwarring durf je je ego niet te verliezen. Maar het kan niet anders. Je moet door de chaos heen voordat je bij de echte kern komt. Als je moedig bent zal die periode van korte duur zijn.
Als je bang bent en weer terugvalt op het ego en het weer opnieuw probeert te ordenen, kan het heel lang duren, je kunt er veel levens aan verspillen.

Ik heb horen vertellen:
Een kind was op bezoek bij zijn grootouders, hij was pas vier jaar. Toen zijn grootmoeder hem naar bed bracht begon hij opeens te huilen en zei: 'Ik wil naar huis, ik ben bang in het donker.' Zijn grootmoeder zei: 'Je slaapt thuis toch ook in het donker? Ik heb nooit gezien dat er een lamp aan was, waarom ben je hier dan bang?' Het jongetje zei: 'Ja, maar dat is mijn eigen donker, dit donker ken ik helemaal niet.'

Zelfs met duisternis heb je nog het gevoel dat die van jou is. Een onbekende duisternis - overal om ons heen. Vanuit het ego ervaar je dit als 'mijn' duisternis. Hoeveel moeilijkheden het misschien creëert, hoe lastig ook, toch: het is van mij, iets om van te houden, iets om je aan vast te klampen, grond onder je voeten, zodat je niet in een vacuüm leeft, niet in een leegte. Je mag dan ongelukkig zijn, je bestaat in ieder geval. Zelfs ongelukkig zijn geeft je een gevoel van: 'ik besta'. Als je de grenzen van het bekende overschrijdt, overvalt de angst je. Je wordt bang voor de onbekende duisternis en de chaos, omdat de maatschappij maar een klein stukje van je wezen bewoonbaar heeft gemaakt.

Het is net als wanneer je naar een stuk oerwoud gaat: je ontgint een stukje, je maakt een stukje grond schoon, je zet er een hek omheen, je bouwt een huisje en dan maak je nog een tuintje, een grasveld en je bent veilig. Buiten het hek is het woud, de wildernis. Hier is alles in orde, je hebt het allemaal goed voor elkaar. Zo gaat het altijd. De maatschappij heeft maar een klein stuk van je bewustzijn ontgonnen. Een klein stuk is helemaal schoongemaakt met een hek eromheen, daar is alles in orde.  Daar houden al jullie universiteiten zich mee bezig. De hele cultuur en de conditionering is niets anders dan een stukje ontginnen waar je je thuis kunt voelen. Maar dan word je bang. Buiten het hek dreigt gevaar. Je bestaat evengoed buiten het hek als er binnen, maar je bent je maar van een tiende deel van je hele wezen bewust. Negen-tiende ligt in het donker te wachten. In dat negen-tiende deel ligt ergens je ware kern verscholen. Je moet durven, moedig zijn. Je moet een stap in het onbekende zetten. Dan ben je een tijdje alle grenzen kwijt en voel je je duizelig. Je zult doodsbang zijn en je door elkaar geschud voelen, alsof er een aardbeving heeft plaatsgevonden.
Maar als je moedig bent en niet terugkrabbelt, als je niet terugvalt op het ego maar doorgaat, blijkt er een verborgen centrum in je te zijn dat je al vele levens met je meedraagt. Dat is je ziel, het zelf. Als je daar dichter bij komt, verandert alles, alles valt op z'n plaats. Er ontstaat een nieuwe orde, maar deze orde is niet door de maatschappij tot stand gebracht. Nu is er geen chaos meer, nu wordt alles een kosmos. Er ontstaat een nieuwe orde. Maar dit is niet meer de orde van de maatschappij, dit is de orde die inherent is aan het bestaan. Dat is wat Boeddha dhamma noemt. Lao Tse noemt het tao, Heraclites noemt het logos. Dit is niet door mensenhand gemaakt. Dit is de orde die inherent is aan het bestaan. Dan heeft alles ineens weer een schoonheid en voor de eerste keer echte schoonheid, want dingen die door mensenhand zijn gemaakt kunnen geen echte schoonheid hebben. Op z'n best kun je verdoezelen dat ze lelijk zijn, dat is het enige. Je kunt iets versieren, maar het kan nooit mooi zijn.


Osho, Returning to the Source # 5

home pagina