de 'Osho Mystic Rose':

De Mooiste Zomervakantie van je Leven !

osho-mystic-rose

Artikel in tijdschrift 'de Koorddanser' Mei '16

Januari 1995. Voor het eerst ben ik in de 'Osho Meditation Resort' in Poona, India. Honderden mensen in bordeaux kleurige jurken van overal in de wereld dansen, zingen, mediteren, zwemmen en genieten van het heerlijke eten daar.

Alles is nieuw voor mij. Behalve de gewoonte die ik heb, om naar de ogen van mensen te kijken, om te zien of die stralen. Daaraan zie ik of iemand werkelijk leeft.

Diep onder de indruk ben ik als ik de ogen ontwaar van de mensen, die een button dragen, waarop een roos is afgebeeld. Het is alsof ik in een diep stil meer kijk, puur, helder, met een immense diepte. Het laat me niet meer los...
Mij wordt verteld dat deze mensen bezig zijn met de Osho Mystic Rose; een meditatieve therapie, gecreëerd door de Indiase Mysticus Osho. Ik vraag niet verder. Omwille van deze ogen wil ik het proces gaan doen en ik schrijf me in voor dit proces, dat 21 dagen duurt: 1 week drie uur per dag lachen, 1 week drie uur per dag huilen en 1 week drie uur per dag in stilte gadeslaan.

In de uitleg hoor ik de filosofie erachter. Wij kunnen bijna niet mediteren en met onze aandacht naar binnen gaan, omdat we dan stuiten op allerlei lagen die dat verhinderen. De laag van alles wat onze extase (lachen) heeft geblokkeerd, en de laag van alles, waarmee wij onze wonden bedekken (huilen). Deze lagen verhinderen ons om met ons ZIJN, ons wezen in contact te komen. Drie uur per dag lachen en huilen zijn nodig om een dam in ons te breken.

Eerste week: de Lachweek

Met 120 mensen verschijnen we in een grote groepsruimte. Na een korte uitleg over lachen zonder reden roepen we drie keer 'yahoo', waarbij we vrolijk in de lucht springen en we beginnen te lachen. Het is een bonte mengeling van geluiden. Het fake-lachen van het eerste begin, de schaterlach wanneer het spontane lachen uit het niets op komt zetten, lachen omdat ik ineens een grappig chinees gezicht achter alle 120 anderen ontwaar, lachen omdat ik mij iets grappigs herinner of juist lachen om iets wat droevig zou moeten zijn...
Er bestaat geen tijd meer, want we hebben onze horloges achter moeten laten.
Aan de spiegel van het water van de twee literflessen water die ik meegenomen heb (als brandstof voor het lachen) zie ik toch stiekem een beetje, hoe ik in de tijd zit...
Spierpijn in mijn kaken. Het is zo komisch. Het maakt niet uit wat iemand voor werk doet, waar iemand vandaan komt of wat voor leeftijd hij heeft... er is alleen het lachen...

Op de zevende dag zijn drie uur lachen niet meer genoeg. In de lunchpauze lig ik op mijn rug op een tafeltje onder een boom te schaterlachen. Van puur genot; het groen van de boom, mijn levendige lijf, de humor van het dagelijkse leven en... de wijze waarop een vlieg zijn pootjes beweegt als hij over de tafel loopt. Geleidelijk aan verzamelen zich een paar mensen om mij heen, die mee gaan lachen, steeds onbedaarlijker...om niets !  tot lang nadat de lunch voorbij is... zo leuk dat dit ook buiten de groepsruimte mogelijk is!
Huilen mogen we niet in die week. Dat heeft Osho voor dit proces kunstmatig gescheiden. Als je moet huilen, vorm je het om in lachen.

En het is waar: gedurende de lachweek komen we automatisch steeds dichter bij onze tranen...

Tweede week: de Huilweek

Dag 8: de roze hoezen van de matrasjes hebben plaatsgemaakt voor stemmig blauw. Ieder heeft een lakentje om over zich heen te trekken. Een doosje tissues naast het blauwe kussen. Zwijgend komt iedereen binnen. We hebben ons geopend voor onze pijn, onze wonden, de tranen die we niet hebben gehuild, maar ook voor de tranen van dankbaarheid en ontroering.

Een beetje onwennig en stil gaan we zitten op ons matrasje. Na een korte uitnodiging om ons te openen voor onze pijn, zeggen we zachtjes drie keer 'yaboo' en we gaan liggen en maken om onszelf te helpen een zacht huilgeluid. In sommige hoeken is het stil. Anderen beginnen zachtjes te huilen. En al gauw is de ruimte gevuld met verdriet en pijn. De één kan gemakkelijk huilen, de ander worstelt met alles wat hem daarin remt. Soms is er heel even verdrietige muziek.

Langzaam aan laat ik mijn gene om te huilen in het bijzijn van anderen vallen. Al bescherm ik mij zorgvuldig met mijn lakentje, om niet gezien te worden. Er komen dingen naar boven waarvan ik nooit had geweten dat ik ze als kind zo erg had gevonden. Het verlies van mijn lagere schoolvriendin. Iets angstigs in de baby wagen. Ik voel hierbij een diepe erkenning van iets heel dieps in mij. Wat ik voel voelt zo waar. Meer waar dan alle theorieën, die ik ooit in mijn leven over mijzelf en mijn verleden gemaakt heb. Het voelt als meer waar dan de analyse van welke psychotherapeut ooit.
Dit is iets, wat zó direct is; een directe verbinding van mijzelf naar mijzelf.

Er is niemand die mij zegt dat ik moet stoppen met huilen. Er is niemand die mij troost, om mij mijn verdriet af te nemen. En tegelijk is er zoveel troostends: de aanwezigheid van alle anderen om mij heen, die ook de moed opgevat hebben om dat, wat het diepste begraven is: de eigen wonden, aan het daglicht te laten komen. En zo te laten helen.
Wanneer ik om iets huil en een ander is ook aan het huilen, dan lijkt het alsof die ander meehuilt om mijn verdriet. En dat heelt. Hoe vaak heb ik niet in mijn eentje zitten huilen, en me eenzaam gevoeld daarin. En nu: we doen het samen. Ook al ligt iedereen afzonderlijk op zijn eigen matrasje, met een ruimte ertussen.

Op het einde van het laatste uur huilen op de laatste huildag voel ik een zachte hand op mijn schouder. Ik kijk op en er staat iemand voor mij met de prachtigste roos die ik ooit gezien heb. Ik huil. Van diepe ontroering en dankbaarheid. Deze roos is de bevestiging van alle tranen die ik heb gehuild èn van alle vreugde die ik in het lachen heb geuit. Hij is de bevestiging van de roos die ik draag in mijn hart, en die zijn blaadjes heeft geopend. Door het lachen en huilen is de prachtige uitwaseming van mijn roos naar buiten gekomen. En ik zie mijn tranen gespiegeld in de waterdruppeltjes op de dieprode blaadjes, die mij als pareltjes tegemoet stralen.
We omarmen elkaar met onze roos in onze hand.

Derde week: in Stilte Gadeslaan

Dankbaar gaan we de derde fase in: 'the watcher on the hill'. De fase van het gadeslaan. Met gesloten ogen zitten we drie kwartier in stilte op ons meditatie kussen en nemen alles waar wat zich binnen in ons afspeelt; resten van verdriet, vlagen van woede, gedachten, serene stilte, een neiging om te lachen... Seconde na seconde wisselt dat alles zich af.
Na drie kwartier is er de gelegenheid om zacht te dansen, staande op onze plek, zodat we met onze aandacht bij onszelf blijven en tevens in beweging kunnen zijn. En dan volgt er weer drie kwartier zitten. Op deze wijze (zitten afgewisseld met dans) maken we onze drie uur gadeslaan vol. Als ik na die drie uur mijn ogen open en de groepsruimte verlaat is dat een magnifieke ervaring. De natuur komt direct binnen in mijn hart. Zo zuiver, zulke prachtige kleuren. Alles is omgeven met stilte. Het lijkt wel alsof er een waas, die altijd voor mijn ogen zat, plotseling verdwenen is. Of dat mijn bril altijd beslagen was en ineens opgepoetst is. Mijn lopen is een dans en ik omarm mijn vrienden. Vrienden, die ik in de huilfase ontliep, omdat ik mij zo kwetsbaar voelde. Ik voel een grote vreugde. Een vieren van het leven, in mezelf en met anderen.
Ik kijk in de spiegel en: ik zie mystic rose ogen! De ogen waarnaar ik verlangde toen ik al die mensen met hun mystic-rose-button zag !

3 dagen later open ik mij voor een nieuwe naam. Dat is vrijwillig en hoeft niet. Het is uit dankbaarheid en een verlangen om mij te verbinden met Osho, die deze prachtige meditatieve therapie en zoveel andere meditaties heeft ontwikkeld. En vanuit een verlangen om mij voor mijn leven te verbinden met meditatie. Mijn naam was Marij(ke) wordt Modita. Dat betekent: 'vreugde'.

In de jaren die daarop volgen doe ik nog 10 keer de Osho Mystic Rose waarvan 1 keer helemaal alleen. Ook dat kan, maar is niet aan te raden voor de eerste keer. Ik volg de Mystic Rose training in Poona, om dit prachtige proces te kunnen faciliteren.

--> Terug naar Mystic Rose Pagina

meditatie