Oordelen van de Mind

 

Eindelijk komt de trein binnen. Vijf minuten te laat. Wanneer ik in India ben maakt dat niets uit. Maar zodra ik op de terugweg in het vliegtuig Amsterdam onder mij zie verschijnen, dalen al mijn Nederlandse conditioneringen weer over mij neer. Zo ook mijn ergernis over treinen, die vertraging hebben.

meditatie

Dus als dan eindelijk de deuren van de trein opgegaan, probeer ik zo snel mogelijk naar binnen te komen.

In mijn run naar de deur word ik gehinderd door een man, die tergend langzaam loopt. De oordelen flitsen door mijn hoofd. "Wat is die sloom, kan die man niet iets aan zijn energie level doen? Dit is toch zo associaal als het maar zijn kan?"

Terwijl dit alles doortolt in mijn hoofd, ontstaat er in de mensenmassa wat ruimte naast de man, waardoor ik hem kan passeren.

En dan:... slaat alles in mij om. De man draagt een bril met donkere glazen en beweegt zich tastend voort met een blindenstok.

Tak... alle vooroordelen ketsen terug naar mezelf...

Ik realiseer me, hoevaak ik wel niet denk, de waarheid in pacht te hebben. Ervan uitga, dat mijn kijk op de wereld de juiste is. Dat mijn oordelen gerechtvaardigd zijn.
Ik weet dat mijn verkeerde kijk op de zaak zich niet alleen beperkt tot deze blinde man.
Wat zullen er veel situaties zijn, waarbij ik er in mijn oordeel ook volkomen naast zit. Misschien wel bij alle situaties, waarover ik een oordeel heb.

Ik herinner me het verhaal dat Osho eens vertelde over een man, die woedend was een andere man.

Deze man wilde die andere man eens goed laten weten, wat die hem misdaan had.
Elke dag dat hij die man niet zag om het hem in te peperen, groeide zijn razernij.

Op een dag wandelde hij 's avonds langs een groot meer. En in het midden van het meer dobberde een bootje. Hij wist dat de man, waarop hij zo kwaad was, vaak op dat meer voer in de avond. Zijn woede jegens hem laaide sterker op naarmate het bootje hem dichter naderde... In zijn hoofd bereidde hij al voor, wat hij die man naar het hoofd zou gaan slingeren.

Het bootje kwam dichter en dichter bij.

Osho

En toen: bleek het bootje leeg te zijn. Het touw, dat had losgelaten van het paaltje, waaraan het bootje normaal gesproken vastlag, bungelde slap in het water.

En toen realiseerde de man zich, dat het bootje, waarop hij al zijn emoties projecteerde, altijd leeg is... Op hetzelfde moment was de man verlicht...

mainconmeditatient